( 1985 ) مَعَ عَظِيمِ زُلْفَتِهِ : با اينكه تقرب خاصى به خدا داشت . ( 1986 ) الْعَلَم : علامت ، يعنى بعثت پيامبر دليلى بر نزديكى قيامت است زيرا بعد از او پيامبرى نخواهد آمد . ( 1987 ) خَمِيصاً : شكم خالى ، كنايه از عدم تمتع وى از دنياست . ( 1988 ) نَطَأُ : پا مىگذاريم ، گام مىنهيم . ( 1988 ) الْعَقِب : پاشنهء پا . ( 1989 ) الْمِدْرَعَة : نوعى لباس پشمى . ( 1990 ) اغْرُبْ عَنِّى : از من دور شو . ( 1991 ) السُرَى : حركت در شب ، شبروى كردن ، « فعند الصَّباح يحمد القوم السّرى » ، يعنى آنها كه خواب مانده‌اند ، به هنگام صبح وقتى مىبيند پويندگان شب به مقصد رسيده‌اند و خود باز مانده‌اند ، از آنها تعريف و تمجيد نموده و خود را سرزنش مىكنند . خطبهء 161 ص 160 ف ( 1992 ) الْبَادِى : ظاهر ، آشكار . ( 1993 ) مُتَهَدِّلَةٌ : آويزان ، يعنى ميوه‌هاى آن در دسترس همگان است . ( 1994 ) طَيْبَة : مدينه منوره . ( 1995 ) مُتَلَافِيَة : اصلاح كنندهء چيزى قبل فساد و تباهى آن ، يعنى دعوت پيامبر امور مردم را اصلاح كرد قبل از آنكه مردم در فساد و تباهى نابود شوند . ( 1996 ) الْمَفْضُولَة : حكمى كه حتمى و قطعى شده . ( 1997 ) الْكَبْوَة : به رو افتادن . ( 1998 ) المَآب : بازگشت ، محل بازگشتن . ( 1999 ) الانَابَة : رجوع كردن ، توبه نمودن . ( 2000 ) اسْبَغَ : ( خداوند تشويق را ) تكميل و تمام كرد . ( 2001 ) الشَفِيق : خائف ، ترسان . ( 2001 ) النَاصِح : خالص ، بى غل و غش . ( 2002 ) الْكادِح : بسيار كوشنده ، كسى كه نهايت كوشش خود را به كار مىبرد . ( 2003 ) تَزَايَلَتْ : پراكنده شد . ( 2003 ) الاوْصَال : مفاصل استخوان . ( 2004 ) لَا يَتَحَاوَرُونَ : با يكديگر محاوره و گفتگو نمىكنند . ( 2005 ) الْجَدَد : راه صاف و هموار . ( 2006 ) الْقَصْد : معتدل ، مستقيم .